Στην ουσία πρόκειται για ένα εξαιρετικό άρθρο σχετικά με παιδικά-εφηβικά βιβλία της αγγλικής ή αγγλόφωνης λογοτεχνίας όπου οι ήρωες έρχονται σε επαφή με μαγικούς κόσμος, με τη μαγεία, ή είναι οι ίδιοι μαθητευόμενοι μάγοι όπως ο Χάρρυ Πότερ.Το αξιοπερίεργο όμως είναι ότι μέσα από τη γλαφυρότητα και λογοτεχνική δεινότητα του συγγραφέα του άρθρου αναδεικνύεται μια απίστευτη περιγραφή των στελεχών και των πράξεων του οικονομικού επιτελείου της παρούσας αλλά και της πρόσφατης ελληνικής κυβέρνησης.Απλά αντικαταστήστε τους πρωταγωνιστές που περιγράφει το άρθρο με αυτούς της ειδησεογραφικής σας καθημερινότητας... Δεν θα σχολιάσω περαιτέρω, αλλά θα αφήσω τις λέξεις να σας εκπλήξουν...
«ΑΝ ΤΑ ΟΡΙΑ της λογικής είναι τα όρια του κόσμου μας η φαντασία είναι το ευλογημένο εκείνο όχημα που χωρίς να τα καταργεί, τα υπερβαίνει εις τη νιοστή και -γιατί όχι;- τα διευρύνει. Με χαρακτηριστικά της την ανατροπή των νόμων της φύσης, την υπερβολή, την ελαστική χρήση τόπου και χρόνου, την παράλογη συρραφή άκρως ετερόκλητων στοιχείων, την καταστρατήγηση της έννοιας των αναλογιών, την εμμονή στο να κάνει το αδύνατο δυνατό κ.ά., αυθαιρετεί ιερά μεγιστοποιώντας επιθυμίες, προσδοκίες, φόβους. Στη λειτουργία της αυτή μπορεί η φαντασία να μοιάζει φυγή από την πραγματικότητα, αποτελεί ωστόσο οργανικό στοιχείο της και μάλιστα συχνά λυτρωτικό όπως τα ενύπνια, αλλά και οι μύθοι και τα παραμύθια, με τα οποία είναι εν πολλοίς ομοούσια, καθότι τροφοδότρα τους. Eτσι η φυγή από την πραγματικότητα είναι, στην περίπτωσή της, προϋπόθεση επιστροφής, προϋπόθεση νόστου. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η ανθρώπινη ουσία δεν έπαψε ποτέ να είναι βαθύτατη μυθική, παρά τις όποιες επιστρώσεις λογικής και ιστορικότητας.Πού όμως ή, ακριβέστερα, ποιους κατοικεί η φαντασία; Η απάντηση είναι: όλους! Oλους ανεξαιρέτως! Σε διαφορετικό βέβαια βαθμό ανάλογα με την ηλικία, το παγιωμένο ή επιδιωκόμενο κοινωνικό status, ιδίως σε έναν κόσμο σαν τον δικό μας που τελεί υπό την άτεγκτη δεσποτεία των αριθμών. Προνομιακά την ανεμίζουν σαν σημαία μες στα κεφάλια τους πρώτιστα τα παιδιά, κι από τους ενήλικες οι λογής μυθοπλάστες του γραπτού και εικαστικού λόγου, με πρωτοστάτες όσους παίρνοντας αμπάριζα από την κοινή υπερπατρίδα της παιδοσύνης, που αρνούνται πεισματικά να την απολέσουν, απευθύνονται με τα έργα τους προπάντων σ...»
«Και η τόση μαγεία; Πόθεν και προς τι; Γενικευτικά, θα πρέπει να πούμε εδώ ότι ο έλεγχος της πραγματικότητας με τρόπους και μέσα μαγικά αποτελεί αρχέγονη επιθυμία, σύμφυτη της ανθρώπινης φύσης. Στο διαπολιτισμικό και διαχρονικό της ταξίδι έστιξε η μαγεία τις κοινωνίες σε επίπεδο πραγματικό, αλλά και φανταστικό με λογής μάγους και μάγισσες, καλούς και κακούς, διεμβολίζοντας ώς τις μέρες μας λογική και θρησκεία, της οποίας μάλιστα λογίζεται συνήθως ως γενετικώς προγενέστερη.
Η βασική διαφορά της θρησκείας από τη μαγεία εντοπίζεται στο ότι εκεί που η πρώτη βλέπει τον κύκλο της φύσης και της ανθρώπινης ζωής να καθορίζεται και να ελέγχεται από το θείο, δέχεται η δεύτερη την παρέμβαση ανθρωπογενών παραγόντων σε δράση μηχανιστική, σύμφωνα με την αρχή πως δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ελέγχεις την πραγματικότητα, μπορείς πράγματι να την ελέγξεις. Και τι, αλήθεια, πιο γοητευτικό από το να εκμηδενίσεις με μαγικά τερτίπια, με ένα κλικ, την απόσταση προς το επιδιωκόμενο, να καταργήσεις τους κραταιούς νόμους της φύσης, τις κοινωνικές συμβάσεις, τα αξιώματα της λογικής; Και αν οι ενήλικες για τον έναν ή τον άλλο λόγο, ιδίως σε περιόδους μεταβατικές, σε περιόδους αστάθειας και κρίσης πολιτισμικής ή και προσωπικής, αναζητούν καταφύγιο και παραμυθία στη μαγεία, τα παιδιά από τη φύση τους της παραδίδονται άνευ όρων με τη σοβαρότητα παιχνιδιού, που είναι στην ουσία του διαδικασία προσομοιωτική και μυητική στον κόσμο των μεγάλων.
Oσο κι αν μοιάζει παράδοξο, η εποχή μας, με τη βιαιότητα και την ιλιγγιώδη ταχύτητα που τη διακρίνουν, με τις έντονες κοινωνικο-οικονομικές αντιφάσεις, με τον καταιγισμό και τη σχεδόν υπερρεαλιστική αποσπασματικότητα εικόνων προσφέρεται για παρεκκλίσεις προς μαγεία μεριά, πολύ περισσότερο αν αναλογισθεί κανείς την αναγωγή σε ύψιστο ιδεώδες της γρήγορης αναρρίχησης, της εύκολης επιτυχίας και προβολής, κάπως σαν να κοιμηθείς αποβραδίς, ας πούμε, Σταχτοπούτα και να ξυπνήσεις το πρωί βασιλοπούλα στα τηλεοπτικά κανάλια. Το να θέλεις να γίνεις μάγος σε έναν τέτοιο κόσμο, περνώντας -γιατί είσαι ακόμη μικρός- από τα θρανία της μαθητείας, αποτελεί φυγή από την πραγματικότητα, ένα άνοιγμα προς μια άλλη ηθική τάξη πραγμάτων. Από την άποψη αυτή, η μαγεία, έστω σε επίπεδο φαντασιακό, μοσχοπουλάει. Κι αυτό το γνώριζε καλά η συγγραφέας του Χάρι Πότερ, όπως επίσης γνώριζε ότι το ραβδί της μαγείας τής έλυνε μυθοπλαστικά τα χέρια, καθότι χάρη σ' αυτό μπορούσε να επινοεί κατά συρροή και βούληση τα πιο απίθανα επεισόδια, καθώς παρακολουθούμε τον μαθητευόμενο μάγο της από βιβλίο σε βιβλίο να μεγαλώνει.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου