Τραπεζίτες εναντίον Γερμανίας:: Ο σύγχρονος πόλεμος των άστρων!
Η επιμονή κάθε στελέχους τράπεζας, μικρής ή μεγάλης, κεντρικής, περιφερειακής, ιδιωτικής ή κρατικής να αντιπαρατίθεται στο Γερμανικό σχέδιο για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι αξιομνημόνευτη και ιστορική.
Μέχρι τελευταίας ρανίδος είναι έτοιμοι να πέσουν οι τραπεζίτες, αρκεί να μην απωλέσουν συνάδελφοί τους χρήματα δια της αναδιάρθρωσης! Φυσικά λογικά επιχειρήματα πέραν του: ¨δεν θέλουμε να χάσουμε προσδοκώμενα κέρδη" δεν υπάρχουν, αλλά η προσπάθεια είναι αξιέπαινη: τί κρίμα να μην ξοδεύουν και κάποια χρήματα σε διαφημιστικές εταιρείες και δικηγορικά γραφεία: μπορεί και πάλι το αποτέλεσμα να μην ήταν το επιδιωκόμενο, αλλά σίγουρα τα ψέμματα θα ήταν λιγότερο εμφανή.
Αλλά ας δούμε τις δηλώσεις του Κου Στάρκ, όπως τις δίνει το δημοσίευμα στην εφημερίδα Publico της Πορτογαλίας (για να υφίσταται η παραίνεση: μην το σκέφτεστε κι εσείς: θα μας καταστρέψετε) και αναπαράγει το Reuters:
Αντίθετος στο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους κρατών μελών της ευρωζώνης δηλώνει το μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Γιούργκεν Στάρκ, υποστηρίζοντας ότι έτσι "δεν επιλύεται το πρόβλημα...(αλλά) το αντίθετο".
Ειδικότερα, όπως μεταδίδει το Ρόιτερ, ο κ.Στάρκ υποστήριξε ότι "είναι ιδιαίτερα δαπανηρό για τις εμπλεκόμενες χώρες", να αναδιαρθρώσουν το χρέος τους, καθώς "εάν όντως προχωρούσαν σε αναδιάρθρωση θα καλούνταν να επωμιστούν στο μέλλον ένα υψηλότερο ασφάλιστρο κινδύνου (επιτόκιο)".
"Επίσης επιδρά (αρνητικά στον τραπεζικό τομέα της χώρας, ο οποίος κρατά ένα τεράστιο μέρος των κρατικών ομολόγων", πρόσθεσε δίχως να αναφερθεί σε κάποια συγκεκριμένη χώρα.
"Δημιουργεί πολλά προβλήματα και υψηλό κόστος τόσο για τη χώρα (που προχωρά σε αναδιάρθρωση) όσο βεβαίως και για άλλες χώρες", είπε ο Στάρκ αναφερόμενος κυρίως στην λεγόμενη περιφέρεια της ευρωζώνης. "Με την αναδιάρθρωση θα χτυπούσες στον τοίχο ξανά σε δύο χρόνια", σημείωσε.
Τέλος, αναφορικά με το τρέχον βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ ο κ. Στάρκ σημείωσε ότι τούτο διαμορφώνεται ακόμη σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα (1,25%) και ότι 'έτσι "συνεισφέρει στη διαδικασία οικονομικής ανάκαμψης και τόνωσης της απασχόλησης". "Ομαλοποίηση" συνεπάγεται υψηλότερα επίπεδα επιτοκίων, σημείωσε.
Δηλαδή ο τραπεζίτης τί θα έλεγε? κάντε αναδιάρθρωση, μειώστε στο μισό τα οφειλόμενα στους συναδέλφους μου και όλα εντάξει?
και τα επιχειρήματα:
(1) ποιο ασφάλιστρο κινδύνου? ήδη πέρασε τις 1000 μονάδες βάσης, άρα ποιος νοιάζεται?
(2) τραπεζικός τομέας της χώρας: προφανώς εννοεί τους μετόχους των τραπεζών οι οποίοι πρέπει να σταματήσουν να λαμβάνουν μερίσματα και να προβούν σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου για να καλύψουν τη ζημιά που υπάρχει ούτως ή άλλως. Μετά από 20 χρόνια απίστευτων κερδών, δεν πρέπει επιτέλους τα λογιστικά των ελληνικών τραπεζών να δείχνουν την πραγματικότητα και οι μέτοχοι να πληρώσουν αν θέλουν να συμμετέχουν? αλλιώς, υπάρχουν και οι ξένες τράπεζες που μπορούν να τους εξαγοράσουν σε ελκυστικότατη τιμή. Εμάς όμως, ως κράτος και πολίτες, γιατί πρέπει να μας νοιάζει?
(3) Λοιπές χώρες:: μάλλον εννοεί κάποιον από τη χώρα του ποτέ-ποτέ, γιατί οι χώρες της ΕΕ θα είναι "μέσ' την τρελή χαρά" να σταματήσει ο μηχανισμός στήριξης της ΕΕ να δαπανά χρήματα στη μαύρη τρύπα χρέους της Ελλάδας και να πηγαίνουν στις τσέπες ιδιωτών δανειστών.
(4) Ξένοι ιδιώτες δανειστές:: όπως λέει και το ανέκδοτο:: Ποιός νοιάζεται??? Και η θεωρία του αν θα μας ξανα-δανείσουν και πόσο:: Πότε είναι ποιο εύκολο να δανειστείς? Πότε είναι πιο πιθανό να αποπληρώσεις και πότε ο κίνδυνος είναι μικρότερος για το δανειστή? όταν χρωστάς 350 δις ή όταν χρωστάς 175?
(5) Το πραγματικά οξύμωρο είναι όταν τραπεζίτες μιλούν και έχουν άποψη για την απασχόληση... οπότε το αφήνω ασχολίαστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου