Όλο το τελευταίο διάστημα, η Ελληνική Κυβέρνηση μάχεται ΓΙΑ το δημόσιό της έλλειμμα απέναντι σε όλους τους θεσμούς της ΕΕ, αντί να μάχεται ΚΑΤΑ του ελλείμματος με σύμμαχο τους θεσμούς και τις χώρες της ευρωζώνης.
Το παραπάνω οξύμωρο, μοιραία μου γεννά το ερώτημα: Πόσο αξίζει το ευρώ για την Ελλάδα?
Σίγουρα το ενιαίο νόμισμα αποτελεί:
1. Εξαιρετική διευκόλυνση στο διασυνοριακό εμπόριο.
2. Πόλο έλξης για επενδυτικά κεφάλαια. Αυτό βέβαια προϋποθέτει 1 τραπεζικό σύστημα τόσο ισχυρό και ευέλικτο όσο και χωρίς παρωπίδες, ώστε να προσπαθήσει να δημιουργήσει επενδυτικές ευκαιρίες για τα διεθνή κεφάλαια.
3. Ισχυρή βάση για την αναγέννηση και προώθηση των υποδομών υποδοχής ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα, κάνοντας ταυτόχρονη χρήση και των επιδοτήσεων της ΕΕ από την Ελληνική κυβέρνηση. Στη σύγχρονη Ελλάδα όμως, το να πιστεύει κάποιος κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με ακράδαντη πίστη ότι ο Αγ. Βασίλης είναι ένας ευτραφής κύριος που φορά κόκκινα και μοιράζει δώρα ταξιδεύοντας σε ένα ιπτάμενο έλκηθρο.
4. Συντήρηση του δημοσίου χρέους σε χαμηλά επίπεδα, καθώς η δραχμή με ενδεχόμενες υποτιμήσεις της θα πρόσθετε χρηματο-λογιστικά από 5-35 % στο υπάρχον χρέος λόγω των τιμών συναλλάγματος.
5. Σταθερότητα απέναντι σε κερδοσκοπικές πιέσεις στο νόμισμα, ένα επιχείρημα που αναπτύχθηκε πολύ έντονα μετά την επίθεση στη στερλίνα πριν περίπου 2 δεκαετίες.
6. Διεθνής Δανεισμός με χαμηλά επιτόκια λόγω ευρώ, το οποίο λειτουργεί ως «εικονική εξασφάλιση» για τις διεθνείς αγορές. Νομίζω η σκληρή πραγματικότητα των αγορών έχει ήδη αποδείξει το αντίθετο.
Στον αντίποδα, υπάρχει μία άλλη επιχειρηματολογία:
1. Οι κερδοσκοπικές πιέσεις στη στερλίνα και η υποτίμηση της κατά περίπου 30%, μπορεί στην αρχή να φάνηκε καταστροφική, καθώς υποβαθμίστηκε η αξία παγίων και εμπορευμάτων που είχαν καθορισμένη αξία σε στερλίνες, ταυτόχρονα όμως, η Βρετανική οικονομία αναζωογονήθηκε και έγινε αυτό που αποκαλούμε «ανταγωνιστική». Από τα ακίνητα έως τα εμπορεύματα και τις υπηρεσίες, όλα έγιναν φθηνότερα στο Λονδίνο.
2. Το κύριο πρόβλημα των οικονομιών της νοτίου και μεσογειακής κυρίως Ευρώπης είναι η ανταγωνιστικότητα, η οποία είναι προγραμματισμένη να λειτουργεί σύμφωνα με τη Γερμανική ατμομηχανή. Κύριο πρόβλημα της Ελλάδος, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Πορτογαλίας και προσφάτως της Γαλλίας, αποτελεί τόσο το ισχυρό ευρώ, όσο και η νομισματική επικυριαρχία της Γερμανίας στο κοινό νόμισμα. Διαθέτουμε την πολυτέλεια να μηδενίσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας? Ακόμη και αυτός ο τουρισμός της Ελλάδος έχει πληγεί ανεπανόρθωτα από το ευρώ.
3. Ένα πρόβλημα που μετουσιώνεται «σε συμπεριφορά ως χώρα με μειωμένη κυριαρχία» όπως το έθεσε Ρώσος επίσημος κατά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα πριν μερικές μέρες. Μειωμένη κυριαρχία ή επικυριαρχία; Και από ποιόν? Από την ΕΕ και τους θεσμούς της θα απαντούσε κάποιος σχεδόν αυτόματα, αλλά τις τελευταίες βδομάδες διαβάζω συνεντεύξεις Γερμανών και Γάλλων αξιωματούχων. Το αποτέλεσμα είναι το αυτό: Σοβαρό πρόβλημα στις διεθνείς σχέσεις, καθώς η χώρα δεν μπορεί να συμβληθεί με τρίτες χώρες όπως η Ρωσία, καθώς πλέον δεν μπορεί να εξασφαλίσει πόρους για οποιαδήποτε κοινή ή άλλη επένδυση δίχως τη συγκατάθεση των εταίρων της και της ΕΚΤ. Διαθέτουμε όμως την πολυτέλεια να εκχωρούμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας?
Και το τελικό και ουσιαστικότερο ερώτημα: Πόσο θα μας έβλαπτε η έξοδος από το Ευρώ και ο δανεισμός από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο?
Πιστεύω όχι τόσο, όσο αξιωματικά δέχονται κάποιοι στην Ελλάδα. Θα μας έβλαπτε η έξοδος από το ευρώ αν δεν είχαμε εξασφαλίσει προηγουμένως το δανεισμό μας από το ΔΝΤ. Αν εξασφαλίσουμε τους πόρους και την απεξάρτηση του δανεισμού μας από τις αγορές, τότε απομένει μόνο το τελευταίο σημείο της εξίσωσης: πώς νομικά θα εξέλθουμε από τις ευρωπαϊκές συνθήκες που υπογράψαμε σε σχέση με την ευρωζώνη και πόσο γρήγορα μπορούμε να μεταλλάξουμε μία οικονομία που χρησιμοποιεί σε όλες τις συναλλαγές της το ευρώ, να περάσει στη δραχμή και, φυσικά, με ποια ισοτιμία.
Θέλω να πιστεύω ότι κάποιοι στο υπ. Οικονομικών μπορούν να σκεφθούν και πέρα από τα ευρωπαϊκά σύνορα και έχουν αρχίσει να σχεδιάζουν το ενδεχόμενο εφαρμογής ενός τέτοιου σχεδίου, καθώς αυτό θα έπρεπε να εκτελεστεί με καταδρομικούς χρόνους: εντός ωρών, ώστε να καταστεί δυνατός ο αιφνιδιασμός της ΕΕ, των διεθνών αγορών αλλά και των Ελλήνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου