Φορολογικό Ν/σχέδιο [1] και η αμαρτία των 1.500 €

Μία από τις πλέον "μεταρρυθμιστικές" διατάξεις που εισάγει το νέο φορολογικό Ν/σχέδιο είναι η υποχρέωση ΜΗ-χρήσης τραπεζογραμματίων και νομισμάτων του ευρώ για συναλλαγές άνω των 1.500 ευρώ (από το 2011).

Αντίστοιχη διάταξη και ενδεχομένως πιο αυστηρή έχει ο Γαλλικός Νομισματικός και Χρηματοπιστωτικός κώδικας [Code monétaire et financier] στα άρθρα L112-6 και L112-8 με ποινές που περιγράφονται στο άρθρο L112-7, όπου προς χάριν αυτής της αναφοράς, προβλέπεται πρόστιμο ίσο με το 5% της αξίας της συναλλαγής, για το οποίο είναι υπόχρεοι αμφότεροι οι συναλλασσόμενοι

Οι διατάξεις όμως του Γαλλικού κώδικα αναφέρονται κυρίως σε συναλλαγές όχι καταναλωτικές και γι' αυτό υφίσταται ιδιαίτερη εξαίρεση από τον κανόνα στο άρθρο L112-6 §ΙΙΙ σημείο b) όπου προβλέπει: Οι παραπάνω διατάξεις δεν ισχύουν στις συναλλαγές που πραγματοποιούνται από φυσικά πρόσωπα που δεν ενεργούν για επαγγελματικές ανάγκες (σκοπούς).

Και είναι απόλυτα φυσικό:  Η Γαλλία όπως και η Ελλάδα πλέον μοιράζονται αρκετά κοινά χαρακτηριστικά:

1.  Διαθέτουν τη λεγόμενη "επαρχία" [la campagne], όπου πολλοί συμπατριώτες μας δεν είναι εξοικειωμένοι με περίπλοκες τραπεζικές συναλλαγές ή τη χρήση πλαστικού χρήματος ή γραμματίων.

2.  Δέχονται μεγάλο αριθμό τουριστών τρίτων χωρών, οι οποίοι συνηθίζουν να δαπανούν μεγάλα ποσά κατά τη διάρκεια των διακοπών τους, μεταξύ άλλων και σε καταναλωτικά αγαθά μεγάλης αξίας.  Χαρακτηριστικές στην Ελλάδα είναι η αγορά κοσμήματος και γούνας.

3.  Το βιοτικό επίπεδο και στις δύο χώρες (δυστυχώς για τη δικιά μας βέβαια) είναι πάρα πολύ υψηλό, με αποτέλεσμα πολλά αγαθά ή υπηρεσίες που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο συναλλαγής, να ξεπερνούν το πλαφόν των 1500 €.  Ενδεικτικά θα μπορούσα να αναφέρω: έπιπλα, νυφικά, γαμήλια δώρα, κοσμήματα, αξεσουάρ, οικιακός εξοπλισμός, ηλεκτρονικά είδη, prêt-à porter ρουχισμός, ξενοδοχειακά καταλύματα, ανταλλακτικά οχημάτων, είδη τέχνης [πίνακες ζωγραφικής, κλπ], δίδακτρα σχολείων και φροντιστηρίων, ασφάλειες, νοσήλια κλινικών, ιατρικές εξετάσεις, αμοιβές ιατρών- δικηγόρων- συμβολαιογράφων, τεχνιτών [ελαιοχρωματιστές, κλπ], τουριστικά πακέτα διακοπών, κ. α.

4.  Οι οικονομικοί (κυρίως) μετανάστες (παράνομοι ή νόμιμοι) και των δύο χωρών έχουν συνηθίσει να συναλλάσσονται με μετρητά.  Παρεμποδίζοντας τις συναλλαγές τους, εμποδίζουμε τη ροή (και την επιστροφή) του χρήματος στον εσωτερικό οικονομικό τροχό της χώρας.

Το μέτρο ενδεχομένως να μην είναι κακό, αλλά σίγουρα δεν θα πρέπει να υιοθετηθεί αποσπασματικά, αλλά αντίστοιχα με τη Γαλλία, να προσπαθήσουμε να το βάλουμε σε ένα πλαίσιο, ώστε πραγματικά να είναι αποτελεσματικό.  Προηγουμένως όμως, θα πρέπει να εκτιμήσουμε τη δυνατότητα προσαρμογής των πολιτών που θα κληθούν να το εφαρμόσουν. Ας προσπαθήσουμε να μη θέσουμε περισσότερα εμπόδια στη διενέργεια συναλλαγών από τους πολίτες και τους επισκέπτες της χώρας μας.  Έχουμε άμεση ανάγκη και σαν κράτος και σαν πολίτες τον πολλαπλασιασμό των συναλλαγών.