Από τις 13.00' έως τις 17.00' την Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2011, σχεδόν όλα τα ειδησεογραφικά μέσα αναμεταδίδουν τη "μεγάλη" είδηση- φήμη, αναπαράγοντας το Reuters:
Στο ποσό των 6 δισ. ευρώ σε ομόλογα της Ισπανίας, πρόκειται να αγοράσει η Κίνα, που κατέληξε σε συμφωνία με την κυβέρνηση της χώρας, αποκαλύπτει το Reuters. Επιβεβαιώνει το ενδιαφέρον για αγορά χρέους Πορτογαλίας και Ελλάδας και ποντάρει στα ευρωπαΐκά ομόλογα.
Και αναλυτικότερα::
Tο πρακτορείο Reuters επικαλούμενο κυβερνητικές πηγές της εφημερίδας Ελ Παΐς αναφέρει ότι η Κίνα πρόκειται να αγοράσει χρέος σε επενδύσεις χαρτοφυλακίου της Ισπανίας, ύψους 6 δισ. ευρώ, ενώ προτίθεται να κάνει το ίδιο και με την Ελλάδα - χωρίς να αναφέρεται συγκεκριμένο ποσό - σύμφωνα με τα όσα είπε σε κλειστή συνάντηση ο αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης.
Ο Λι Κεκιάνγκ, που φέρεται και ως ο διάδοχος του Γουέν Τζιαμπάο στο τιμόνι της χώρας, δήλωσε -σύμφωνα με το Reuters- σε συνάντησή του με κυβερνητικά στελέχη της Ισπανίας, ότι η χώρα του σκοπεύει να αγοράσει κρατικά ομόλογα, τόσο της Ισπανίας, όσο και της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, ωστόσο όπως αναφέρει το πρακτορείο, επίσημα η κυβέρνηση αρνήθηκε να σχολιάσει την είδηση.
Μερικές αθώες παρατηρήσεις:
1. Τα ίδια είχαν διαρρεύσει και κατά την επίσκεψη του Γουέν Τζιαμπάο στην Ελλάδα και νωρίτερα αυτής.
2. Το ποσό των 6 δις ευρώ, μπορεί να ακούγεται ιλιγγιώδες, αλλά σε σύγκριση με τα 877 δις ευρώ χρέους της Ισπανίας, μάλλον δεν είναι θεραπευτικό. Εξίσου περιορισμένο φαίνεται και συγκριτικά με το συνολικό δανεισμό της Ελλάδας από ΕΕ και ΔΝΤ. Σίγουρα όμως, δεν λύνει κανενός ουδένα πρόβλημα.
3. Δημιουργεί όμως εντυπώσεις! και κάνει, όχι τις αγορές, αλλά τους παλαιούς της παίκτες να ανησυχούν, και τις προβλέψεις τους, όχι και τόσο σίγουρες, καθώς αυτό το βασανιστικό ερώτημα της νέας χιλιετίας πλανάται πάνω από τους ιδιώτες διαχειριστές του χρήματος:: η Κίνα του μεγάλου εμπορικού πλεονάσματος, θα διαχειριστεί την ισοτημία του νομίσματός της παίζοντας και επενδύοντας στις υπερ-χρεωμένες ευρωπαϊκές χώρες;
4. Το ουσιαστικό πρόβλημα έχει ως εξής:
(α) Η Κίνα έχει ένα πραγματικά υψηλό εμπορικό πλεόνασμα,
(β) Ο ρυθμός ανάπτυξης βρίσκεται συνεχώς κοντά στο 10%, αλλά ο πληθωρισμός της τρέχει με 5,1%, ενώ ενδεικτικά, οι τιμές των ακινήτων αυξήθηκαν πάνω από 9% μόνο για το 2010.
(γ) Ο μεγαλύτερος αγοραστής των αμερικανικών ομολόγων δημοσίου είναι η People’s Bank of China, γεγονός που καθιστά την πιστοληπτική ικανότητα των Η.Π.Α. εξαρτώμενη σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Κίνα – ειδικότερα, από τη διάθεση/θέληση/κίνητρα της να συνεχίσει να χρηματοδοτεί περαιτέρω τα τεράστια αμερικανικά ελλείμματα. Η κινεζική εταιρεία αξιολόγησης Dagong Global Credit Rating, στην ετήσια έκθεσή της εξέδωσε «προειδοποίηση» (warning) σε σχέση με το δολάριο, καθώς "η υποτίμηση του δολαρίου υποδηλώνει ότι, η ικανότητα αποπληρωμής των υποχρεώσεων των Η.Π.Α. ευρίσκεται λίγο πριν από την κατάρρευση της….Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου ενδεχομένου θα ήταν ένα αθεράπευτο χάος στο διεθνές νομισματικό σύστημα..."
(δ) Τί θα γινόταν όμως, αν η Κίνα έστρεφε μέρος των επενδύσεών της στη δοκιμαζόμενη Ευρώπη της Κρίσης; Αν για παράδειγμα "αγόραζε χρέος" των προβληματικών χωρών της;
5. Η Κίνα λίγο πριν τα μισά του 2010 είδε να ανατιμάται το δολλάριο [και μαζί του το ρεμνίμπι, που είναι συνδεδεμένο μαζί του] στα 1.20 ανά ευρώ, προκαλώντας τεχνητή ακρίβεια στα κινεζικά προϊόντα, βοηθούμενη τα μέγιστα από τη συνεχιζόμενη και αδιαλείπτως τροφοδοτούμενη χρεωκοπο-λαγνία των ευρωπαϊκών [βλέπε γερμανικών] μέσων και αναλύσεων. Η κατάληξη ήταν ευτυχής για τη γερμανική και αυστριακή οικονομία, καθώς αποδείχθηκαν οι μόνες κερδισμένες μέσα στην ΕΕ, παρουσιάζοντας ανάπτυξη το 2010.
6. Προσπαθώντας να αλλάξει αυτό το σκηνικό, "η Κίνα άρχισε να αγοράζει ευρώ και το στήριξε σαν διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Οι κινεζικές αγορές ήταν που αντέστρεψαν την κάμψη του ευρώ." (George Soros). Βέβαια, στην πορεία, και μετά το καλοκαίρι του 2010, διαπίστωσε ότι δεν είναι πάντα απαραίτητο να αγοράζεις ξοδεύοντας πολλά, αλλά μπορείς να το κάνεις αγοράζοντας χρέος των αδύναμων χωρών της Ευρω-ζώνης (αγοράζοντας δηλαδή ομόλογά τους). Ακόμη καλύτερο και φθηνότερο βέβαια είναι, να αντιγράψει κανείς το παιχνίδι των Γερμανών και αντί να αγοράζει, να διαδίδει ότι θα αγοράσει το σύνολο του χρέους των χωρών αυτών. Προς επίρρωση των προθέσεών σου, μπορείς να χάνεις μερικά δις ευρώ (6 στον αριθμό), οδηγώντας τις αγορές συναλλάγματος σε παροξυσμό και τα ημιθανή PIGS σε βαθιές αναπνοές, κερδίζοντας από τη διαφορά ισοτιμίας του ευρώ (που θα ανατιμάται) με το δολλάριο (με το οποίο είναι συνδεδεμένο το νόμισμά σου. [χωρίς να είναι τόσο απαραίτητη η ισχυρή στήριξή του?]
7. Τί θα γινόταν, αν η Κίνα αποφάσιζε να ανατιμήσει και άλλο το νόμισμά της, να αγοράζει λιγότερα ομόλογα της FED [άρα και λιγότερα δολλάρια] και ελάχιστα ομόλογα των "ευρω=αδυνάτων"? Μήπως θα ενίσχυε μία υποτίμηση του δολλαρίου (αντισταθμίζοντας σε μεγάλο μέρος και τα παράπονα των Αμερικανών για ισχυρό γουάν) και θα οδηγούσε σε ακόμη μία ανατίμηση του ευρώ?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου